شروع به استفاده از اکسیژن

وقتی پزشک به من گفت که باید اکسیژن اضافی استفاده کنم، بسیار شوکه شدم زیرا اکسیژن اضافی یعنی همراه داشتن یک مخزن همیشه در کنار خود. به پزشک خود گفتم که من 57 ساله هستم و دوست ندارم مانند 80 ساله‌ها یک مخزن اکسیژن همراه خود به این طرف و آن طرف ببرم. او از پاسخ من تعجب کرد و گفت که می‌توانم از مخزن اکسیژن قابل حمل استفاده و آن را داخل کولهٔ خود حمل کنم. گفتم: «بسیار خب، این کار را انجام می‌دهم». چندین ماه طول کشید تا به این کار عادت کنم.

 در ابتدا، فقط هنگام این طرف و آن طرف رفتن از اکسیژن استفاده می‌کردم. بعدها در شب و هنگام خوابیدن نیز به اکسیژن نیاز داشتم و درنهایت 24 ساعت شبانه‌روز از ماسک اکسیژن استفاده می‌کردم. هر زمان که نیازمند اکسیژن بیشتری بودم، ناراحت می‌شدم و با پزشکم بحث می‌کردم. نمی‌خواستم واقعیت را بپذیرم.

 

تمام بیماران مبتلابه فیبروز ریوی به دنبال پیشرفت بیماری نیازمند اکسیژن اضافی هستند. با بدتر شدن زخم‌های داخل ریه، برای زنده ‌ماندن نیاز به اکسیژن اضافی است.

 

وقتی فهمیدم که باید هنگام خواب هم از ماسک اکسیژن استفاده کنم خیلی ناراحت شدم. فکر می‌کردم که این کار موجب بدترشدن مشکلات خوابم می‌شود.

مدتی طول کشید تا به آن عادت کنم. ابتدا، نگران بودم که مبادا خوابیدن به پهلو موجب قطع شدن اکسیژن شود- اما این‌طور نبود. سازگاری روحی و عاطفی با ماسک اکسیژن از سازگاری فیزیکی برای من سخت‌تر بود. یکی از پیامدهای خارق‌العادهٔ استفاده از ماسک در شب این بود که کیفیت خواب من به‌طور معناداری بهبود پیدا کرده بود.